Trinidad Plaza

 

 

 Donostiako alde zaharrean historia handiko toki bat dago: Trinidad Plaza. Zenbait plaza mota bereiz ditzakegu bere erabileren arabera. Plaza hau herriko plaza nagusi baten funtzioa hartu du zenbait alditan. Plaza nagusiak aurretik zehaztutako espazioak dira, herriko jaialdiak hartzeko pentsatutakoak. Baina paradoxikoki, bere diseinua funtzio hori betetzeko ez bazen aztertu, Trinidad Plaza hiriko plaza nagusi gisa hartu da hiritarren zenbait topaketetarako.

 

 

Antzina, etxebizitzaz beteriko tokia zen. Erdi aroko hainbat plaza bezala, bi elizaren artean aurkitzen da. 1600 urte inguruan, Jesuiten ikastetxe bat egon zen. Eta aurrerago, kartzela eta kuartel bat. Baina 1813ko suteak inguru guztiarekin bukatu zuen, gaur egun Santa Maria eliza alboan dagoen etxea bakarrik zutik utziz. XX. mendearen hasieran, espazio huts horri erabilera inprobisatua eman zitzaion egungo frontoia, bolatokia, eta abar proiektatuz. Garaiko Luis Larrañaga zinegotziak eta Santos Etxeberria delineatzaileak proiektuko ideia garatzen hasi ziren, eta denboraldi baten ostean, Luis Peña Gantxegik burutu zuen berrikuntza.

 

 

 

Peñak, lehenik eta behin, ondo ulertu behar zuen giroa: historia handiko tokia, elizak, mendia, frontoia, bolatokia, herri kiroletarako lekua… Azterketa horren ondorioz, harmailak batzuk egin zituen, frontoiari altuera kendu zion, bolatokia atzean mantendu zuen estalki igarogarriarekin eta guzti… Bere helburu nagusia, plazaren bateratasuna lortzea zen. Horretarako, espazio zentrala harmailaz inguratu zuen, aldameneko eraikinei jarraitasuna emanez. Santa Maria elizako atzeko hormak integratzeko, frontoiari ebaketa mailakatua egin zion.

 

Trinidade plaza inguru natural batekin bat egiten du: Urgull mendia. Horregatik, Gantxegik bolatoki eta San Telmo arteko harmailetan topografia artifizial bat lortu zuen, mendi-mazelako forma jarraituz. Egokitzapen proiektu honetarako aurrekontu txikia zegoen, baina Donostian asfaltatze prozesua hasi zenez, soberako materiala erabili zen, material bakarra plaza osorako: harri manpostua.

 

Hortaz, plaza honen inguruan biratuz, ikuspegi panoramiko batean, garai historiko ezberdinen diakronia bat bereiz dezakegu. Peña Gantxegiren lehen espazio publikoa izan zen, asko ikasiko zuenarekin. Inguratze espazioa sortu zuen, elementu berdintasunik gabe. Dena independentea dirudi, baina bateratasun batekin.

 

 

 

 

HABITATA I - Entrega

Proiektu honen helburua arkitektura aldakor bat sortzea zan. Zelula batean bezala, oinarria nukleoa da, eta inguruan gainontzeko osagaiak daude. Gure kasuan, nukleoa gune komun eta finkoa dugu. Inguruan itsatsitako atal pribatu eta mugikorrak, ostera, gainontzeko osagaiak.

Gainera, arkitektura honetan, formak ez zuen garrantzi handirik. Hala ere, horietako modulu bat ez egotean, bere falta ez sentitzea lortu behar genuen. Baina aldi berean, nahi beste modulu itsatsi ahal izateko espazio bat sortu!

  

Nire distribuzioari dagokionez, gune finkoko 40 m2 horietan, egongela, sukaldea eta komuna jarri ditut. Baina atal pribatuetan bai logela bai ikstokia edo estudioa finkatu behar nituenez, bakoitzari 15m2 jarri diot.

 

 

HABITATA I - Lau pertsonak

Sortu beharreko habitatan biziko ziren lau pertsona aukeratzean, nire osaba eta izekoa, eta euren seme-alabak, hots, nire bi lehengusu-lehengusinak, aukeratu nituen. Euregana jo nuen euren beharren gainean hitz egiteko, eta nahiko arruntak izen ziren. Laburbilduz, ura, argia eta beroa behar nagusietaz gain, giro familiarra eta lasaia nahi zuten, baina aldi berean, leku pribatuak izatea lan egiteko.

Hori dela eta, zati komunean sukaldea eta egongela bat proiektatu nietuen, baita bainu bat ere, bitan banatuta: alde batetik dutxa, eta bestetik komuna konketarekin. Alde pribatueti dagokienez, logelak egin ditut, lan egiteko mahaiak eta guzti, nukleotik joan ezkero bi espazio pribatu hauek eurekin ereman beharko luketelako. Gainera, bikotea elkarrekin egiten du lo, baina bakoitza bere modulu bakarra eduki gura badu, badauka aukera, modulu partekatua itsatsitako bi modulu independiete baitira.

HABITATA I - Inguru naturaleko lurzaila

Inguru natural batean kokatutako lurzail bat aukeratzeko esan zigutenean, ez zitzaidan bat bera ere ez bururatzen. Bilboko hirian ez da erreza horrelako zelai bat edonon aurkitu, baina oroimenera etorri zitzaidan Kobeta mendia. Hainbat zapatu bertako jatetxean eman ditut familiarekin, ospakizunen bat dela eta. Gogora dezaket egun horietan, heldu bezain laster, Bilboko bista izugarriak behatzera joaten nintzela. Mendian gora egin nuenean, zelai maldatsu baina aparta aurkitu nuen bat-batean, asko atsegin nituen bista panoramiko horiek zituena, eta ez nuen gehiago pentsatu: bertan proiektatu nahi nuen habitata.